توسعه قفل

در آغاز قرن هجدهم، قفل چرخشی بادامک توسط انگلیسی D. Porter اختراع شد. تعداد کلید آن از بیش از 20 نوع قفل نی به بیش از 80 نوع افزایش یافته است. در اواسط قرن نوزدهم، سازندگان اروپایی قفل چرخشی کشویی را بر اساس قفل چرخشی بادامکی و قفل نی اصلاح کردند و تعداد کلید آن می تواند به 1600 نوع برسد.

در سال 1848، L. Yale آمریکایی قفل گلوله ای با سنجاق استوانه ای را اختراع کرد که به رایج ترین قفل در جهان تبدیل شده است. ساختار قفل های گلوله مدرن پیشرفت های جدیدی دارد و سازه های مرمری دو طرفه، سه طرفه، چهار طرفه و همچنین سازه های تخت، دو طرفه، چند وجهی، دو ردیفه دو طرفه، چند ردیفه ساختار مرمرهای یک طرفه و ساختار مرمرهای ترکیبی، در نتیجه عملکرد محرمانه بودن قفل ها را تا حد زیادی بهبود می بخشد، به طوری که تعداد قفل ها از 2500 قفل اصلی از طریق تغییر "جهت" و "وجه" به یک میلیون می رسد.

در دهه 70 قرن بیستم، با استفاده از فناوری میکروالکترونیک، قفل های مغناطیسی، قفل های مادون قرمز، قفل های امواج الکترومغناطیسی، قفل های کارت الکترونیکی، قفل های اثر انگشت Yaohan، قفل های شبکیه، قفل های کنترل از راه دور و ... ظاهر شدند. این قفل ها سطح بالایی از رازداری را ارائه می دهند که با ساختار مکانیکی قابل مقایسه نیست. قفل های مدرن را نیز می توان در یک سیستم خاص با توجه به یک رابطه منطقی تنظیم شده برنامه ریزی کرد. قفل های مدرن را می توان بر اساس جنس، هدف، وجود یا عدم وجود کلید، ویژگی های امنیتی و ساختار طبقه بندی کرد.